Rekenschap
Ik wens de persoon die de waardigheid van voormalige kardinaal van de katholieke kerk in Nederland draagt alle goeds toe. Ook na het zien van het interview op 1 april in Andere Tijden. Ik wens hem o.m. ook toe, dat hij zich rekenschap geeft van wat hij uitdraagt, en van de gevolgen die dat gehad heeft, en mogelijk weer zal hebben voor te veel kinderen. Onderzoek alles en behoud het goede. Het goede behouden kan pas dan. Ik heb geen stelling over het celibaat, dat zoveel kanten heeft. Maar hoe het tot misstanden kan leiden, dat moet nu toch verhelderd worden?
In de uitzending vertelt de presentator over de tijd in 1970 na de aanstelling van Simonis en de afwijzing van alle discussie over het celibaat:
“Veel priesters keerden de kerk de rug toe, anderen kozen na lange aarzeling toch voor een celibatair leven en daarmee voor de verbondenheid met de kerk of de religieuze orde. Volgens Oosterhuis leidde het celibatair leven voor veel priesters tot “een “noodseksualiteit” met alle gevolgen van dien, zoals de misstanden die nu onthuld worden.
Wat zegt Simonis:
“Rome is de eeuwige stad. Daar rekent men in eeuwen. En in Rome weet men duvelsgoed dat dat gekoppelde celibaat en priesterschap, ongehuwd zijn omwille van het Koninkrijk der Hemelen, dat dat in alle eeuwen grondig werd aangevallen. En in alle eeuwen heeft de Rooms Katholieke Kerk eraan vastgehouden: dit is toch de beste weg”.
“Ik denk dat, om in Balkenende termen te spreken en met de wetenschap van toen en de wetenscap van nu..
Het zou kunnen zijn dat men vroeger daar toch te weinig oog voor had en dat er allereerst werd gedacht aan de dader, en de kwestie van de barmhartigheid. En het zou zomaar zo kunnen zijn, dat vanuit de machtspositie tussen aanhalingstekens van de geestelijke stand, dat een beetje bevorderd is.
“maar toen was het misschien een argument om het onder de tafel te houden? Vraagt de presentator.
“het zou kunnen”zegt Bluijssen
“Ja, het was een heel andere cultuur”beaamt Simonis.
“Ik heb dat meegemaakt in studiehuizen” zegt Huub Oosterhuis, “dat mensen die niet homosexueel waren, met elkaar sex hadden. Het was niet aan de orde van de dag. Noodsexualtiteit, , ik denk dat dat eigenlijk is wat er gebeurt.”
Simonis bekent hier op heel onschuldige toon iets, dat laat zien waarom deze geschiedenis zo pijnlijk is. Waarom hij en de zijnen geen oog hadden voor misbruik van degenen over wie ze macht hadden. Voor het internaatskind dat ik eens was, en voor alle internaatskinderen toen en nu, maar ook voor het herstel zijn eigen integriteit, wens ik dat hij er zich rekenschap van geeft wat deze woorden betekenen. Over de praktijk van zwijggeld in verband met zwangerschappen, verborgen kinderen, en de geschiedenis van de gedwongen afstand van kinderen van jonge moeders in deze sfeer, daar hebben we het dan nog niet over gehad. Op de vraag waarom hij van zoveel misbruik niet gewusst heeft, is dit het begin van een antwoord. Maar beseft hij de verantwoordelijkheid voor de gevolgen?
Kan hij dit ook voor een rechter verantwoorden?
Annemie Knibbe
annemie Knibbe - 06 05 10 - 12:07

In de periode tussen 1956 tot 1961 heb ik intermitterend de MULO opleiding A & B succesvol afgesloten op het jongenspensionaat “St. Maria ter Engelen “ te Bleijerheide. De drie jaren, het eerste, derde en MULO-B jaren heb ik ervaren als jaren die richtinggevend zijn geweest voor mijn verdere leven. Daar werd mij duidelijk dat regelmaat – voor anderen betekent dat blijkbaar discipline – een bepaalde levenshouding meegeeft, waarvan ik de rest van mijn maatschappelijke carrière profijt heb gehad. Dat daarbij af en toe tuchtiging een onderdeel heeft gevormd was in die tijd een geaccepteerde praktijk – overigens niet alleen binnen internaten, maar ook binnen gezinnen – en is mij alleen in het eerste jaar overkomen – omdat ik me niet aan de regels hield. Ondanks dat heb ik geen enkel moment gedacht dat de broeders niet het beste met me voorhadden.
Al die verhalen over tuchtiging herken ik, maar heb de disciplinering steeds gezien als gemotiveerd door de wens mij een zo goed mogelijke opleiding te bieden. Terugblikkend is bovendien de vraag op zijn plaats wat het waarheidsgehalte van deze verhalen nu precies is. Een Engels gezegde is “a story told too often is told too well “. Uit psychologisch onderzoek is allang gebleken dat de herinnering gekleurd is door allerlei emoties en er zogenaamde feitelijkheden aan de herinnering worden toegevoegd die niet dan wel op andere wijze zijn opgetreden.
Jongens in de puberteit kunnen goed klieren. In herinner me dat op de zondagochtend, als we mochten we uitslapen tot half acht in plaats van het gebruikelijke half zeven, door verveling het gedrag van de zaal wel eens uitmondde in balorigheid, zoals kussengevechten, en dan moest er door de zaalbroeder soms hardhandig worden opgetreden om de bende weer in het gareel te krijgen. Maar om nu te suggereren dat de leiding erop uit was je onrecht aan te doen of je zelfs geestelijk te verminken, hetgeen in dit artikel door enkelen wordt gedaan, lijkt me bezijden de waarheid.
Ongetwijfeld was er soms sprake van – zeker vanuit de opvattingen van nu – onterecht en onnodig harde lichaamsstraffen. Men dient dat fenomeen echter in de context van de tijd te plaatsen.
Het is triest dat in de hype die momenteel gaande is n.a.v. de getuigenissen van sexueel misbruik het historische gegeven van de belangrijke rol van broeders en paters in de opleiding en daarmee in de emancipatie van de katholieke arbeidersjeugd zo uit het zicht dreigt te geraken.
Dit alles laat onverlet dat door het gedrag van minderheden van orden actief in het onderwijs waar het gaat om fysiek en mentaal misbruik van jongeren zo ernstige schade is berokkend aan de slachtoffers van deze misdrijven en aan de morele autoriteit van de RK Kerk. Het is goed dat de bisschoppen hebben besloten de klachten op een onafhankelijke en open wijze te laten onderzoeken.
Dr. K.J.Bemelmans
Dr. K.J. Bemelmans - 15 06 10 - 07:16