Reinigers van de slappe was
Vrijdag 29 Augustus 2008 at 1:22 pm
door Wim Doesborgh
De (priester)nood is zeer hoog in het bisdom Roermond en daarom is elke priester meer dan welkom. Zolang hij geen gekke dingen doet, kan hij hier direct aan de slag. En zo is het zaak, redeneert Roermond, dat de priesterstudenten van de Ware Weg (de zogeheten Neocatechumenalen) zo snel mogelijk een nieuw seminarie krijgen. Het liefst in het groen van de Jufferweg in Landgraaf, want dat is lekker dicht bij Rolduc. De commissie Openbare Werken van Landgraaf heeft er echter een stokje voor gestoken: geen bebouwing in het mooie groen.
Het is even een streep door de
rekening van bisschop Frans Wiertz die de seminaristen vijf jaar geleden naar Limburg haalde en ze al die tijd onder de hoede van het bisdom liet werken. Het Neocatechumenaat (zeg: vernieuwing van het geloof brengen door onderwijs en een nieuwe doop) zat toen al jaren in de bisdommen Rotterdam en Haarlem: in het laatste heeft het zijn seminarie Redemptoris Mater en het is de bedoeling dat nummer twee nu in Limburg komt.
Maar moet Limburg wel zo blij zijn met de komst van aanstaande priesters die bekendstaan als zeer conservatief, eng-institutioneel en sektarisch? De Neocatechumenalen leggen alle nadruk op geloofsonderwijs en het leren van de regels van het instituut kerk. Erik Sengers, socioloog aan de VU Amsterdam en als stafmedewerker kerk en samenleving van het bisdom Haarlem met zijn neus boven op het Redemptoris Mater-werk, wijst op de accenten van de beweging. Startpunt voor deze priesters, schrijft hij in zijn studie De aantrekkelijke kerk, zijn de vragen en behoeften van de kerk zelf, niet de religieuze of sociale noden van de mensen buiten de kerk.
Streng eenrichtingsverkeer dus: wel preek, geen dialoog. Roermond grijpt terug op oerconservatieve zielenherders, die uit landen als Mexico, Honduras, Chili, Spanje, Brazilië en Colombia komen en in sommige parochies al voor de nodige discussie hebben gezorgd. Het Neocatechumenaat werd weliswaar in 1990 door Johannes Paulus II erkend en kreeg in 2002 zijn statuten goedgekeurd, maar een paar jaar later werd het al door Benedictus XVI op de vingers getikt. Rome heeft moeite met enkele spelregels: de mis op zaterdag in plaats van op zondag, de preek uitbesteden aan leken, pas gedoopt worden als je volwassen bent, het avondmaal rond één grote tafel vieren: zó had de Romeinse liturgie het niet afgesproken.
De Ware Weg-beweging kreeg pas twee maanden geleden van de paus schoorvoetend groen licht om voluit aan de slag te gaan.
Wat wil de Ware Weg precies? De priesters streven naar een reiniging van de slappe-was-katholieken die, zeker in Nederland, zo ver van het rechte pad zijn afgedwaald. Orde op zaken dus. En ze verschillen wat dat betreft behalve in een sterke evangelisatie- en zendingsdrang ook in de manier waarop ze alles willen aanpakken (zie kader onder). Van Wiertz, die net als priester-rector Stanislaw Kielek van het seminarie deze week nog geen
commentaar op de ontwikkelingen in Limburg wilde geven, is bekend dat hij onder de indruk is van het wereldwijde werk van de Ware Weg.
Of de ware weg ook de juiste weg is, is een andere vraag. Ook Wiertz' voorganger Gijsen meende de katholieke samenleving te moeten opschonen met leergetrouwe injecties. Limburg weet tot welke verwijdering en pijn dat bij gelovigen heeft geleid. Een nieuwe, ingrijpende vervreemding van een tegen de tijdgeest in roeiende kerk kan Wiertz zich eigenlijk niet veroorloven.
Trackback link: http://www.red.mgl.nl/tussenkerkengeloof/pivot/tb.php?tb_id=161